Czwartek, 03 wrzesień 2020 14:02

Miód wrzosowy - charakterystyka najdroższego polskiego miodu Wyróżniony

Jednymi z najpiękniej kwitnących kwiatów schyłku lata są wrzosy. Ich nazwa pochodzi z języka greckiego i oznacza słowo sprzątam, zamiatam, czyszczę. Zapewne takie tłumaczenie ma związek z tym, że z wrzosów produkowano miotły. Są to niewielkie rośliny o słabych wymaganiach glebowych, odporne na niskie temperatury oraz dobrze znoszące dłuższe braki wody. Osiągają one wysokość max. 30-40 cm. Ich występowanie ma miejsce głównie na obszarze Europy i Azji a także w niewielkim stopniu Afryki. Wrzosy spotykane są głównie w lasach, ale także na polanach na obszarze całej Polski. Rosnąc dziko tworzą zwarte skupiska. Wrzos jest też pożądaną, często spotykaną ozdobna rośliną ogrodową. Szczególną wartością tej rośliny jest miód pozyskiwany z kwiatów wrzosu zwyczajnego. Znany był on już wiele wieków temu, za sprawą egipskiej królowej Kleopatry, która zażywała w nim i mleku regularnych kąpieli. 

Jest on jednym z najpóźniej uzyskiwanych miodów w Polsce. Z uwagi na znaczną trudność w jego pozyskaniu oraz na wysokie nakłady pracy, jakie należy włożyć przy jego produkcji, nosi on miano króla miodów. Okres kwitnienia wrzosu przypada zazwyczaj od połowy sierpnia i trwa do drugiej dekady września. Ten czas przełomu lata i jesieni często obfituje w niezbyt korzystne warunki atmosferyczne, chłodne noce i poranki oraz zwiększoną ilość opadów deszczu. Tylko nieliczne i doświadczone pasieki trudnią się więc pozyskiwaniem miodu wrzosowego. Kolejną barierą są rozproszone i niezbyt duże skupiska wrzosów na danym terenie, dlatego również osiedlenie rodzin pszczelich w pobliżu znacznych skupisk wrzosu jest utrudnione. Z uwagi na tak liczne wspomniane trudności, jakie nastręcza wyprodukowanie dobrej jakości miodu wrzosowego, jest niekwestionowanym liderem jeśli chodzi o cenę, jaką należy zapłacić za ten surowiec. Cena za kilogram tego miodu waha się w granicach 100 zł. Dlatego też często spotykany jest on w opakowaniach mniejszych wynoszących 250 g i 500 g. Krystalizacja tego miodu następuje dość szybko od kilku tygodni do kilku miesięcy i przybiera postać drobnoziarnistą, krupową lub masłową. Tempo zależy od temperatury otoczenia, jaka panowała w okresie krystalizacji. Miód wrzosowy w stanie płynnym ma konsystencję galaretowatą. Taka struktura patoki jest specyficzną trudnością, z jaką muszą mierzyć się pszczelarze produkujący ta odmianę miodu. Barwa miodu wrzosowego jest w stanie płynnym ciemno bursztynowa, mająca odcień czerwony do czerwonobrunatnego. Co warte uwagi, proces krystalizacji zmienia dość mocno jego kolor na żółtopomarańczowy lub brunatny. Zapach miodu wrzosowego jest intensywny, bardzo aromatyczny, idealnie oddający woń kwitnących kwiatów wrzosu. Dzieje się tak dzięki licznie występujących w nim olejkom eterycznym i innym składnikom bioaktywnym. Smak tej odmiany miodu jest charakterystyczny, a jednocześnie niezwykle przyjemny. Smak miodu może oczywiście nieco różnić się od się w zależności od miejsca, gdzie pracowały pszczoły. Miody wrzosowe ciemniejsze są bardziej wyraziste i mniej słodkie niż te jaśniejsze, mają więcej słodyczy i są bardziej łagodne w smaku. Według opinii wielu konsumentów ten rodzaj miodu, uznawany za najsmaczniejszy wśród miodów odmianowych. Miód wrzosowy wyróżnia to, że jest mało słodki, nie jest mdły, ma posmak lekko gorzkawy i delikatnie cierpki.

Często też zdarza się, że w ramkach po zbiorach gryki pozostają niewielkie pozostałości tej odmiany z uwagi na to, że miód gryczany jest pozyskiwany bezpośrednio przed wrzosowym. Większość osób, które go spróbowały pomimo dość wysokiej ceny, chętnie do niego powraca. Jak przy wszystkich miodach pamiętajmy, że tylko prawdziwy miód ulega krystalizacji. Sztuczne, dosładzane i preparowane wysoką temperaturą pozostaną w stanie płynnym, tracąc jednocześnie wszelkie właściwości prozdrowotne, których są skarbnicą.

Miód wrzosowy ma umiarkowaną aktywność antybiotyczną. Cechuje go jednak bardzo wysoka aktywność enzymatyczna. Liczba diastazowa będąca parametrem określającym aktywność enzymów w miodzie, w przypadku miodu wrzosowego wynosi 38 w 54 stopniowej skali. Według skali Schade, w miodzie liczba enzymów nie powinna być niższa niż 8. Tak więc wynik 38 jest wynikiem imponującym na tle innych miodów odmianowych. Dla przykładu w miodzie rzepakowym i akacjowym ilość enzymów, waha się w granicach od 10 do 15. Zbyt niska liczba diastazowa, może wskazywać na podgrzewanie miodu w wysokich temperaturach lub fałszowanie miodu cukrem.

W naturalnym miodzie wrzosowym zawartość sacharozy powinna wynosić od 0,5 do 1,5 % zaś 70-75 % cukrów redukujących (ok. 43 % fruktozy i 32 % glukozy). W składzie z uwagi na swoją galaretowatą konsystencję, zawiera sporo wody - od 20 do nawet 23 %.

Ten niepowtarzalny w smaku miód cechuje się występowaniem bardzo cennych witamin i minerałów, w szczególności witaminy A, B2, B6, C i PP. Jest też źródłem bardzo dobrze przyswajalnego żelaza, co ma szczególne znaczenie dla osób z anemią, niedokrwistością, dochodzących do siebie w czasie rekonwalescencji i po przebytych chorobach. Ponadto w swoim składzie ma roślinne neurohormony i  hormony wzrostu w tym acetylocholinę, która jest bardzo ważnym neuroprzekaźnikiem. Jego szczególną zaletą jest kompleksowe wsparcie dróg moczowych. Ma bowiem działanie moczopędne, dzięki czemu pozwala na odkażenie dolnych dróg moczowych z chorobotwórczych drobnoustrojów. Wykazuje działanie przeciwzapalne i bakteriobójcze. Z powodzeniem stosowany jest we wszelkiego rodzaju dolegliwościach nerek, w tym w kamicy tego narządu, zarówno w profilaktyce jak i pomocniczo w leczeniu. Sprawdza się także w chorobach pęcherza moczowego oraz stanach zapalnych i przeroście gruczołu krokowego (prostaty) u mężczyzn. Można zarekomendować jego profilaktyczne stosowanie u panów już po 35 roku życia. Oprócz korzystnego działania, jakie wykazuje na drogi moczowe, jest też świetnym sprzymierzeńcem wsparcia w dolegliwościach gastrycznych i trawiennych. Znakomicie przywraca naturalną florę bakteryjną jelit, dzięki czemu następuje duże łatwiejsze przyswajanie cennych składników pokarmowych. Korzystne działanie wykazuje także w przypadku przewlekłych zapaleń migdałków podniebiennych, jamy ustnej i gardła. Powoduje także zmniejszenie stanów zapalnych żołądka, reguluje zarówno biegunki jak i zaparcia. Działa też korzystnie w przypadku artretyzmu, dny moczanowej oraz chorób reumatoidalnych. Posłużyć może także w celach kosmetycznych, jako dodatkowy składnik peelingów, kremów i maseczek nadając pięknego wyglądu i blasku naszej cery.

Miód wrzosowy jest znakomitym, naturalnym i zdrowym zamiennikiem cukru. Bardzo dobrze sprawdzi się jako dodatek do herbaty i kawy. Jednak należy pamiętać, aby nie stosować go do wrzątku, wówczas traci większość ze swoich dobroczynnych właściwości. Można go z powodzeniem wykorzystać jako smarowidło do pieczywa oraz jako składnik do deserów, jogurtów i owsianek. Może być tez dodatkiem do bardzo wielu potraw zarówno słonych, słodkich jak i kwaśnych.

Pomimo jego dość wysokiej ceny, spowodowanej trudnością w jego wyprodukowaniu, na pewno warto mieć ten miód w swojej kuchni i regularnie go spożywać. Dzięki wszechstronnemu działaniu, wesprze nasze starania o dobre zdrowie i samopoczucie. Miód wrzosowy jest dość kaloryczny i należy go jeść z rozsądkiem w granicach max kilku łyżeczek dziennie.

 

Źródła:

  1. Wilde J., Gogolewska E., Polubić pszczoły. Poradnik początkującego pszczelarza, Rozdz. Asortyment produktów pszczelich i ich pozyskiwanie, Państwowe Wydawnictwo Rolne i Leśne, Poznań 2006 s. 125.
  2. Okniański P., Polskie płynne złoto. Miody odmianowe, Czasopismo Pasieka, nr 5/2006 (19) s. 14-15.

Opinie i oceny klientów

  • Jakość produktu
    0%
  • Jakość obsługi
    0%
  • Koszty dostawy
    0%
  • Zgodność z opisem
    0%