Uniphar Calcium krystalicznie czyste z Witaminą C 1000mg 24 saszetki

Układ immunologiczny jest bardzo ważnym elementem naszego organizmu, ponieważ pozwala on nam funkcjonować w otaczającym środowisku. Dzięki jego aktywności możemy żyć w środowisku, w którym mamy styczność z potencjalnie niebezpiecznymi dla nas antygenami, jednak kontakt z nimi nie prowadzi do infekcji. Układ immunologiczny, zwany inaczej układem odpornościowym stanowi układ narządów, dzięki którym możliwe jest działanie mechanizmów odporności.

Najprościej mówiąc, jest to układ, który stanowi pierwszą linię obrony przez różnego rodzaju infekcjami. Układ immunologiczny umożliwia nam prawidłowe funkcjonowanie w środowisk Układ immunologiczny ma zdolność rozróżniania komórek obcych od komórek własnych organizmu. W sytuacji patologicznej, może jednak dojść do sytuacji, gdy układ immunologiczny traktuje własne komórki jako wrogie, co może prowadzić do chorób autoimmunizacyjnych. Kolejną ciekawą cechą układu odpornościowego jest jego zdolność uczenia się. Cecha ta nazywana jest pamięcią immunologiczną. Polega na tym, że komórki układu odpornościowego zapamiętują antygeny, z którymi miały wcześniej do czynienia. W przypadku ponownego kontaktu z nimi, reagują znacznie szybciej i skuteczniej zapobiegają infekcji. Ta cecha wykorzystywana jest w szczepionkach, gdzie podaje się jeden lub kilka antygenów, które są wyizolowane z żywych, bądź też inaktywowanych drobnoustrojów, ich fragmentów lub produktów metabolizmu bakterii.

Chociaż zarówno wcześniejsza ekspozycja na dany antygen (przechorowanie) oraz szczepionka zapewniają wykształcenie pamięci immunologicznej, to jednak zastosowanie szczepienia jako profilaktyki zachorowań w przyszłości jest znacznie bezpieczniejsze, ponieważ nie prowadzi do wystąpienia infekcji, a tym samym nie wiąże się z ryzykiem wystąpienia powikłań na skutek choroby. Układ immunologiczny budują pierwotne oraz wtórne narządy limfatyczne. Pierwotne narządy limfatyczne odpowiadają za rozwój limfocytów, a więc za ich różnicowanie z komórek macierzystych, podział, dojrzewanie oraz przemianę w czynne sprawnościowo komórki. Pierwotnym narządem lifatycznym jest grasica. Jest to narząd, w którym zachodzi dojrzewanie limocytów T (grasicozależnych) oraz szpiku kostnego. Co ciekawe,

Szkielet człowieka, zwany też kośćcem bądź bardziej profesjonalnie – układem kostnym, to ogóle określenie wszystkich kości tworzących ludzkie ciało. Ciało dorosłego człowieka składa się z 206 kości, ale liczba ta nie jest stała od narodzin – szkielet noworodka składa się z ok. 270 kości, natomiast u 14-latków liczba ta wynosi nawet 356. Wyjaśnieniem tej różnicy jest łączenie się niektórych kości w miarę rozwoju organizmu. Szkielet człowieka składa się przede wszystkim z tkanki kostnej, a w drugiej kolejności – z tkanki chrzęstnej.

Standardowo szkielet dzieli się na dwie części – szkielet osiowy, w skład którego wchodzą czaszka, kręgosłup, żebra i mostek (łącznie 80 kości), szkielet kończyn górnych i dolnych oraz ich obręczy (łącznie 126 kości). Kości natomiast dzieli się na pięć kategorii – kości długie, kości płaskie, kości pneumatyczne, kości krótkie oraz kości różnokształtne. Szkielet dorosłej kobiety waży ok. 10 kg, a dorosłego mężczyzny – ok. 12 kg. Czaszka, choć sprawia pozory całości, jest w rzeczywistości złożona z dwóch elementów – mózgoczaszki i twarzoczaszki. Mózgoczaszka chroni mózg i składa się na nią osiem kości: kość czołowa, kość potyliczna, kość klinowa, kość sitowa, dwie kości ciemieniowe i dwie kości skroniowe. Twarzoczaszka chroni narządy zmysłów oraz narządy dróg oddechowych i pokarmowych; w jej skład wchodzą kość nosowa, kości łzowe, kości jarzmowe, szczęka i żuchwa.Kręgosłup tworzą 33 lub 34 kręgi podzielone na 5 odcinków: odcinek guziczny (zwany też ogonowym) o 4 bądź 5 kręgach, odcinek krzyżowy o 5 kręgach, odcinek lędźwiowy o 5 kręgach, odcinek piersiowy o 12 kręgach oraz odcinek szyjny o 7 kręgach. Wyróżnia się sześć podstawowych funkcji ludzkiego szkieletu. Są to ochrona, ruch, podtrzymywanie, produkcja komórek krwi, przechowywanie minerałów i regulacja endokrynologiczna. Kości chronią wewnętrzne organy przed uszkodzeniami. Czaszka chroni mózg, kręgi chronią rdzeń kręgowy, a żebra, kręgosłup i mostek chronią płuca i serce. Stawy między kośćmi umożliwiają ruch przy pomocy mięśni; całość jest koordynowana przez układ nerwowy. Szkielet nadaje i utrzymuje kształt ciała, np. bez klatki piersiowej płuca uległyby zapaści. W szpiku kości zachodzi hemopoeza, czyli tworzenie komórek krwi. U dzieci hemopoeza

Układ krwionośny, nazywany też układem sercowo-naczyniowym, obejmuje serce, naczynia krwionośne (tętnice, żyły i kapilary) oraz krew. System ten obejmuje wszystkie narządy i organy organizmu w tym mięśnie, jelita, mózg (krążenie obwodowe). Dzięki sercu możliwy jest przepływ krwi w organizmie każdego z nas. Serce działa jak pompa o szczególnej sile i precyzji. Codziennie bije niestrudzenie – od 60 do 80 razy na minutę. Daje to 100 000 uderzeń w ciągu jednego dnia, czyli ponad 2,5 mld razy w ciągu 70 lat!

Siła serca i jego zdolność dostosowania się do różnych wymagań organizmu są ogromne. Nie wymyślono dotychczas żadnej maszyny, która mogłaby działać tak długo jak serce i z porównywalną efektywnością. Serce dysponuje czymś w rodzaju własnej elektrowni, która w ciągu całego życia dostarcza energii potrzebnej do pompowania krwi. Impuls początkowy do uderzenia serca wychodzi z tzw. węzła zatokowego, którego działanie jest warunkiem nieprzerwanej akcji serca. Serce znajduje się w centrum całego układu krwionośnego i pełni w nim rolę „motoru”. Serce pompuje krew do dwóch obiegów krwi. W pierwszym z nich, zwanym małym obiegiem krwi lub obiegiem płucnym krew ulega natlenieniu i jednocześnie usuwany jest z niej dwutlenek węgla. Drugi obieg, zwany dużym obiegiem lub obiegiem obwodowym rozprowadza „świeżą”, czyli natlenioną i bogatą w substancje odżywcze krew po całym organizmie. Synchronizacja działania tych dwóch obiegów krwi jest możliwa tylko dzięki specjalnej budowie serca. Krew rozprowadzana jest po organizmie przez naczynia krwionośne. Serce jako „motor” całego układu wprawia krew w ruch. Elastyczne, duże, średniej wielkości i drobne tętnice, zwane arteriolami przekazują dalej fale krwi wywołane skurczami serca. Ważną funkcję w tym procesie spełnia ciśnienie krwi. Jego poziom – wyłączywszy ciśnienie wywołane skurczem komór serca – jest zależny zarówno od ilości pompowanej krwi jak i od elastyczności naczyń krwionośnych. Krew pośredniczy we wszelkich procesach wymiany i transportu zachodzących w organizmie. Dzięki krwi wszystkie tkanki ciała zaopatrywane są w tlen i substancje odżywcze. Krew transportuje z tkanek produkty uboczne przemiany materii, które nie mogą być zużyte przez organizm, są następnie wydalane przez takie narządy

Musisz się zalogować, by wpisać opinię.  Zaloguj